نوروز را نمی توان در رقص کلمات رنگارنگ توصیف کرد. این کهن عید را باید حس کرد، زمانی که پیام زندگی بخشش همه ی طبیعت را محصور می کرد و چون ساحره ای زبر دست امید را به دل مرده ی طبیعت باز می گرداند، آن زمان است که قدرت نفوذ جادوی امید را می توان با چشم ها و گوش ها یی بسته با تمام وجود دید و شنید، شاید در دستهای لرزان و دعا گوی مادر بزرگی با قلب پر شور جوانی یا حتی چشمان مشتاق کودکی در انتظار عیدی.