در مزاياي شوراي صنفي

ابتدا

مجله‌ي الكترونيك

نقد و نظر

ديدگاه

ديدگاه

* مطرود
+ شنیدی فلانی شده نامزد شورای صنفی؟
- بابا اون که IQش در حد جلبک مطرح بود و نه بیشتر!
+ شرم کن! اگه خودت یه ذره عرضه داشتی، احساس مسئولیت می کردی، پاتو جلو می ذاشتی و کاندید می شدی.
- اوه! ببینم حالا این شورای صنفی که می گی، به چه درد می خوره آخه؟ اینا همشون کشکیند.
+ نزن این حرفو. تو مثلا قشر تحصیل کرده و عاقل و بالغ جامعه ای. اعضای شورای صنفی می تونند حقوق دانشجوها رو مطالبه کنند. مثلا غذا، خوابگاه ...
- وایسا وایسا، این مسائل دیگه پیش پا افتاده اند. وضع غذا و خوابگاه و ... درست بشو نیست، اصلا فقط مربوط می شه به بودجه و این چیزا. این چندتا دانشجو می تونند کاری کنند آخه؟
+ مطمئنا می تونند. اگه اعضای شورای صنفی، قوی عمل کنند، از حقوق خودشون نگذرند، دستشون خیلی بازه. از وضع غذا و خوابگاه بگیر تا سرویس ها و امور دانشکده و... . می تونند جلوی خیلی از مفاسدی رو که{امیدوارم به ندرت}اتفاق می افته مابین مسئولان، بگیرند. وقتی مسئولان بدونند که افرادی مستقیما به کارشون نظارت می کنند، دقت بیشتری به خرج می دهند که دست از پا خطا نکنند.
- کجایی تو؟ اگه قرار باشه{که امیدوارم هیچ وقت قرار نباشه}پولی بالا کشیده بشه، مطمئنا اون فرد حساب کار اعضای شورای صنفی رو هم می کنه. رشوه و این چیزا.
+ خوب این بستگی داره به اون دانشجویی که عضو شورای صنفی شده. اینجاس که باید دقت کنیم تو انتخابمون. نباید به صرف همکلاسی بودن و آشنا بودن رای بدیم.
- مسئله اینجاست که این دانشجو با دانشجوی چندسال قبل خیلی فرق کرده. دیگه از اون شور و جنب و جوش و فعالیت گذشته خبری نیست. خیلی منفعل شده. ببین مثلا همین شورای صنفی که داری سنگشو به سینه می زنی،
دو دوره پشت سر هم برگزار نشد چون تعداد کاندیدا ها به حد نصاب نرسید.
+ حالا اینکه آیا واقعا به حدنصاب نرسید، بماند ولی خوب کاملا موافقم با حرفات. متاسفانه دانشجوها دارن به سمتی میرن که از حقوق خودشون دفاع نمی کنند. غذا مزخرف باشه، سرویس یه ربع تاخیر کنه و... چیزی نمی گن.
- خوب تا وقتی این روحیه ی مشارکت بیشتر نشه تو دانشجوها،نمیشه انتظارزیادی داشت ازشون.چه میشه کرد؟
+ خوب فقط که دانشجوها مقصر نیستند. تقصیر از محیط و جو حاکم بر دانشگاه هم هست. جشن ها و مراسمی که برگزار میشه حالا، اصلا قابل مقایسه هست با گذشته؟ ببین تعداد نشریات دانشجویی رو. چقدر سختی می گیرن تو دادن مجوز. هزینه ای که میدن برای چاپ نشریه واقعا کمه.
- ولی خوب حالا استقبال دانشجوها هم که زیاد نیست. ببین مثلا وقتی یه نشریه فراخوان همکاری میده، کسی حتی ککش هم نمی گزه.
+ قبول، ولی وقتی که دانشجو مطلبی می نویسه، چهار ستون بدنش می لرزه که نکنه بعدا گیر بدن بهش و جنبه ی انضباطی پیدا کنه. قانون نظارت بر مطبوعات آزادی عمل زیادی داده ولی عملا می بینیم که انتقاد ساده و بیان پاره ای از مسائل حق که به مذاق گروهی که صاجب قدرتند خوش نمیاد، براحتی موجبات توقیف و برخورد انضباطی با نشریات میشه.
- خوب خیلی از نشریات از حزب و گروه خاصی حمایت می کنن و این باعث میشه درگیری و اختلاف ایجاد بشه.
+ شاید؛ ولی این نشریات مستقل رو چی میگی؟ وقتی دانشجو تموم همتش رو میذاره تا مشکلات و مسائلی که بقیه می بینند و چیزی نمیگند، بیان کنه، اون موقع آدم می شنوه که میگن:”فلان نشریه از فلانی پول گرفته که به نفعشون بنویسه“، ”این نشریه که خودش رو مستقل می نامه، وابسته به فلان گروهه“ و... . در حالی که اون هایی که این مسائل رو مطرح می کنند و خودشون رو مستقل می دونند، اونقدر به جاهای مختلف وابسته اند که نمی دونم اون ها از چی مستقل شده اند؟!
- وایسا وایسا، پرت شدیم از بحث اصلی. داشتیم درباره ی مزیت شورای صنفی می گفتیم. اصلا قبول! شورای صنفی خیلی خوبه. بی خیال، بریم به درس ومشقمون برسیم که میانترما شروع شده.
+ ok، میریم، فقط فراموش نکردیم که دانشجو بودن فقط درس خوندن نیست...

افزودن به علاقمنديها

ثبت لينك در

ايميل كردن اين

نمايش: 64

نظرات (0)