|
آرمان شهر
|
|
* علي اصغر يزداني بعد از چاپ سه شماره از نشریه مستقلمان و بدست آوردن اندک تجربه ای جناب مدیر مسئول به من دستور دادند که ستونی ثابت به اختیار خود و با موضوع دلخواهم در نشریه داشته باشم. من هم به فکر ستونی افتادم که بتواند هر چند اندک در پیشبرد سطح فکری و فرهنگی دوستان عزیزم که همانا آرمان اصلی ایجاد نشریه بود نقش داشته باشد.
شاید زیباترین تصویری که از کودکی در ذهن داشتم تصویری بود که در آن معصوم ترین قشر جامعه در پشت دارالخلافه جمع شده بودند و در دستان کوچک خود کاسه هایی پر از شیر در دست داشتند چرا که طبیب رومی گفته بود شاید شیر راه علاج شیر خدا باشد. او کیست که این کودکان این چنین برای او بی تابند و پر التهاب ترین لحظات عمرشان را سپری می کنند؟
من هم از همان کودکی در شب های نوزدهم و بیست و یکم ماه مبارک که اتفاقا از شب های محتمل شب قدر نیز هست خود را همراه با آن کودکان احساس کرده در چشمانم قطرات زلال اشک جاری می شد هر چند که هر چه به سنم افزوده گشت و غبار گناه جای صفای قلبم را گرفت کمتر از این احساس ها به سراغم می آید. اما باز هم سعی کردم اگر همراه او نیستم لااقل هوادار راه او باشم. آخر هر چه می خواستم باشم او حق طلب و حق گو بود. رئوف و دلسوز بود. در یک کلام هر چه عشق بود در او بود.
همه او را می شناسیم اما مثل او نیستیم.
پس هم اکنون که این فرصت فراهم شده است تصمیم گرفتم در هر شماره در این ستون جلوه هایی از همان مدینه فاضله یا به قول پارسیان آرمان شهری را که در مدت 4سال و اندی از خلافت ایشان در جای جای جهان اسلام موج می زد را به اندازه وسع خودم که بی شک ناچیز می باشد به تصویر کشم.
مدعیان دموکراسی و مردم سالاری و روشنفکرنماهای جدید معتقدند که اسلام نمی تواند نیازهای اجتماعی انسان ها را در عصر تکنولوژی تامین کند ولی گوشه چشمی به نوع حکومت امیر المومنین(ع) سند محکمی بر بی اساس بودن این نظریه است. چرا که حضرت امیر از ابتدا حجت حکومت خود را رای مستقیم مردم شمردند. عدالت عینی را در جامعه به وجود آوردند یه طوری که اقشار مختلف امت اسلامی از مواهب و امکانات و فرصت های موجود به طور یکسان بهره می بردند. موضوعی که سیف الاسلام را به شدت ناراحت کرد زمانی که با غلامش به یک میزان مواجب از بیت المال دریافت کردند و این یعنی صرف صحابه پیامبر بودن امتیاز خاصی برای کسی به وجود نمی آورد.
آیا این نوع رفتارها چیزی جز عدالت فراگیر و مردم سالاریست؟
هنگامی که به فرستاده محبوب خود بعد از نصب او به امارت مصر می فرماید: هیچ پرده بین خود و مردم قائل نشو، همواره با مردم باش، خود را از آن ها بدان، با زبان زور با آن ها سخن مگو.
یا بارها به اطرافیان خود می فرمود: همان طور که با حاکمان جبار سخن می گویید با من سخن مگویید از من انتقاد کنید بارها مداحان و ثنا گویان را از اطراف خود میراند و ...
آری همه این ها یعنی حکومت علوی. حکومت اسلامی و مردمی و در یک کلام حکوت الهی
|
مجلهي الكترونيك 
عضويت در خبرنامه نظرات.
