|
* ميثم دغلاوي سلام؛
تصور میکنم الان پیش خودتون می گید که: همین مونده کله شو از تو این صفحه بیرون بیاره بگه ”هَهَهَهَهَهمم... دیدید برگشتم...“ .لوس بی معنی همین دفعه پیش این همه خداحافظ خداحافظ راه اندخته بود، که ما رفتیم ولایت خودمون. حالا دست از سر صفحه که بر نمی داره هیچ، چنبره زده روش از رو هم نمی ره. مثل این آدم ضایع ها هست که کسی هیچم حسابشون نمی کنه ولی اینقدر اعتماد به نفس بی خود دارن که وقتی می خوان برن بلندبلند میگن ”خداحافظ بچه ها خداحافظ بچه ها...“ ولی هیشکی سرش رو هم بر نمی گردونه چه برسه به دست تکون دادن... . خلاصه آدم بی جنبه همینه دیگه، تازه آدرس ایمیل هم می ده که مردمFAQ هاشون رو اون جا مطرح کنند. خیال می کنه تو لس آنجلس تایمز کتاب معرفی می کنه... (اوه اوه اوه، با ابراز شرمندگی از حضور مدیر مسئول محترم درباره جمله اخیر، از دستم در رفت..)
بگذریم، هرچی می خواستم از روی لج ولجبازی با این جماعتکوئیلیوپرست هم که شده چیزی از ایشان معرفی نکنم- بطوری که در ایجاد و رواج این باور غلط به اصطلاح ”عرفان کوئیلیو“ دخیل نباشم، حیفم اومد و نشد. ولی با این جمله آخریه انگار تقریبا زهر ماجرا گرفته شد! پائولو کوئیلیو نویسنده ای قابل و بسیار قابل احترام است، ولی در جای خودش. لبکلام، کوئیلیو اینقدر ها که ما بزرگش کردیم نیست. حداقل برای ما -البته اگه دکتر هاشمی به ما اجازه بدن- ایرانی ها با این سابقه سترگ در مباحث مربوط به فلسفه و عرفان.
از کتب پیچیده ابن عربی گرفته تا مر صاد العبادمن المبداء الی المعادو مثنوی معنوی و سهل و ممتنع سعدی علیه الرحمه، مهر تابان علامه طباطبایی و از همه معمولتر که متاسفانه در حد فالنامه تنزلش داده ایم، همین حافظ شیرازی.
بگذریم که تصور می کنم لازم به ادامه نباشد.
قرار بر معرفی یک سه گانه وطنی و سه گانه ای برزیلی است. خوشبختانه نثر هر دو کتاب گیرا و روان است مخصوصا ادبیات نزدیک مان. هرکدام را که انتخاب کنید می توانید در تعطیلات پیش رو به اتمام برسانید.
روزگار خوش؛ پیشاپیش فقط، ... سال نو مبارک ادبيات دور ------------------------------ ”کنار رود پیدرا نشستم و گریستم“
”ورونیکا تصمیم میگیرد بمیرد“
”شیطان و دوشیزه پریم“
پائولو کوئیلیو؛
ترجمه آرش حجازی؛ انتشارات کاروان از نظر من و دوست شوالیه ام ( البته کاملا نظر او بود و من به او متمایل شدم)، برای کسی که پائولو کوئیلیو را با ”کیمیاگر“ آغاز کرده باشد، بعد از آن این سه گانه که ”و در روز هفتم“ نام دارد زیبا ترین آثار اویند. برای معرفی، تصور می کنم قسمتی از یادداشت نویسنده و اختتامیه آن- که بر هر سه اثر نگاشته شده- کافی باشد.
... اما یک چیز ممنوع است : این زوج هر گز نباید، معنای نیک و بد را درک کنند. خدای قادر متعال می گوید [ سفر پیدایش: 2:17 ] اما زنهار، از درخت شناخت نیک و بد نخوری.
و روزی زیبا، مار از راه می رسد و سوگند می خورد که اهمیت این شناخت از خود بهشت بیشتر است وباید به آن دست یابند.
زن سر باز می زند و می گوید خداوند او را به مرگ تهدید کرده است، اما مار سوگند می خورد که چنین نیست: بر عکس، روزی که تفاوت میان نیکو بد را بشناسند، با خدا برابر خواهد شد.
حوا سرانجام می پذیرد و میوه ممنوعه را می خورد و از آن به آدم نیز می دهد. از آن به بعد تعادل آغازین بهشت بر هم می خورد، و این زن و شوهر گرفتار نفرین و از بهشت رانده می شوند. اما خداوند، جمله بهت آوری را بر زبان می آورد که ادعای مار را تایید میکند: [سفر پیدایش: 3:22] و خداوند گفت: همانا انسان همچون یکی از ما شده است که شناسای نیک و بد گردیده است.
این جا نیز همانند خدای ایرانی زمان که هرچند خود پروردگار مطلق بود، اما به درگاه چیزی نیایش می کرد، کتاب مقدس توضیح نمی دهد که منظور خدای یگانه چیست، و اگر او یکتاست ، پس چرا می گوید یکی ازما؟
پاسخ هر چه باشد، نوع بشر از همان آغاز، محکوم به حرکت در شکاف ابدی میان دو ضد است. هدف از این کتاب پرداختن به این موضوع است؛ و در بخش هایی از داستان، از اساطیر چهارگوشه زمین یاری گرفته است. در هر سه کتاب به یک هفته زندگی انسان هایی معمولی پرداخته می شود. که هر کدام، به یک باره خود را پیش روی عشق، مرگ یا قدرت می یابند. همواره اعتقاد داشته ام که چه در هر انسان و چه در سراسر جامعه دگرگونی های ژرف در دوره های زمانی بسیار کوتاهی رخ می دهند. درست آنگاه که هیچ انتظارش را نداریم، زندگی پیش روی ما مبارزه ای می نهد تا شهامت و اراده مان را برای دگرگونی بیازماید. از آن لحظه به بعد، حاصلی ندارد که وانمود کنیم چیزی رخ نداده است، یا بهانه بیاوریم که هنوز آماده نیستیم. این مبارزه منتظر نمی ماند. زندگی به پشت سر نمی نگرد. یک هفته فرصت زیادی است. تا تصمیم بگیریمکه سرنوشت خود را بپذیریم یانه.
بئنوس آیرس، آگوست 2000
به عقیده همان دوست شوالیه ام در سه گانه ”و در روز هفتم“، ترتیب زیبایی و گیرایی درست بر تاریخ نگارش آثار است. یعنی به ترتیب: کنار رود پیدرا نشستم و گریستم [1994] ، ورونیکا تصمیم می گیرد بمیرد [1998] و شیطان و دوشیزه پریم[2000] هستند. من هم همین ترتیب را برای مطالعه پیشنهاد می کنیم.
یک پیشنهاد دوستانه؛ اگر ترجمه ای غیر از آرش حجازی پیدا کردید از دست ندهید، درست است که انتشارات کاروان ناشر رسمی آثار کوئیلیو در ایران است اما به نسخه های ترجمه شده توسط مثلا خانم دلارا قهرمان بسیار متفاوت از نظر شیوایی، روانی و ادبی با کار حجازی هستند. البته به قول یکی از دوستان عرضه کننده محصولات فرهنگی، همه کوئیلیو را با نشر کاروان می شناسند. اگر برایتان مقدور بود مقایسه کنید. ادبيات نزديك ------------------------------ ”آدم و حوا“
”مشی و مشیانه“
”جمشید و جمک ”
محمد محمدعلی؛ انتشارات کاروان به قول یکی از اقوام اهل فضل ما، محمد محمدعلی از نویسندگان گردن کلفت معاصر است.
ایشان سه گانه ای دارند تحت عنوان ”روز اول عشق“. سه گانهی روز اول عشق متشکل از سه بخش است:
بخش اول آدم وحوا [اسطوره آفرینش]
بخش دوم مشی و مشیانه [اسطوره آفرینش]
بخش سوم جمشید و جمک [اسطوره نخستین شهریار هفت اقلیم]
باتوجه به احترامی که برای این آثار آقای محمدعلی قائلم هیچ نمیگویم که خدشه ای از رنگ سلیقه بر نوع انتخاب مخاطب نیفتد، فقط از پشت جلد این آثار مطالبی نقل می کنم.
راویان قصه های سه گانه روز اول عشق، زنانی هستند که در کنار مردان بزرگ می زیسته اند. و تاکنون به چشم نیامده اند. چرا که در کنار هر مرد بزرگ و خداگونه، زنی می زیسته است در شان و منزلت او،که خود عاشقی بی نظیر بوده است، در حد اسطوره ها وافسانه هایی که کنون خوانده ایم.
شاید بتوان گفت در متون ایرانی اسلامی، نکته ای درباره آدم و حوا نباشد که آدم وحوای محمدعلی آنرا نقل نکرده باشد... روز اول عشق در حقیقت هر روز از زندگی بشر است. هر مردی آدم است و هر زنی حوا، وگریزی از این بودن ها نیست. ماهنامه فرهنگی کامیاب، شماره 5
مایه اصلی داستان عشق است همه چیز بر مبنای عشق است. عشق خدا به آدم، عشق ابلیس به خداوند و مهمتر از همه آن عشقی که زمینی می شود عشق آدم و حوا با همه ضعف ها و قوت های بشری.
روزنامه همشهری، 29 اسفند 81
|
مجلهي الكترونيك 
