مجله اینترنتی سياه و سفيد

با هر قدم كه بر مي داشتم؛ نسيم اول صبح توي چادرم مي پيچيد و تابي به لبه هاي نواردوزي شده اش مي داد. سعي كردم بلندتر قدم بردارم تا مگه مسافت رو كوتاه تر كرده باشم، اما انگار كوچه زير پام كش مي اومد و توي ذهن خودم به جاي راه رفتن،در جا مي زدم. دوست نداشتم به ساعتم نگاه كنم. ساعت هشت بايد مي رسيدم انقلاب و يك ربع به هشت تازه راه افتاده بودم. هرچقدر هم كه تند مي رفتم نمي رسيدم. قبلنا هر وقت اينطوري ديرم مي شد:مي گفتم «حالا كه قراره دير برم، بذار حسابي دير كنم... وقتي سر موقع نرفتي ديگه مهم نيست يك ربع دير كني يا يك ساعت... آب كه از سر گذشت...