مجله اینترنتی سياه و سفيد

* شریفی
و آن روز، چه روز زشتی. من آمدم که برسم، با دنیایی از غرور و یکدندگی، با چشمانی بهت وجودش. دریغ از لبخندی خشک و او آمده بود که برسم، با دنیایی از مهر و با چشمانی بهت نگاهم، با بهاری حرف در انتظار یک لبخند، اما من نخندیدم.
و آن روز، چه روز غمگینی، من آمدم که بمانم از آن جاده ی سرد و با آن کوه غم، با نگاهی تیز و او آمده بود که نمانم با التماس نگاه و دنیای محبت اما من ماندم.
و آن روز که من با گریه آمدم و او نیز با گریه آمده بود. من اشک او را دیدم و ای کاش او هم اشک مرا دیده بود اما ندید، ولی باز هم، هم چنان آمدم و ای کاش نیادمده بودم.
و آن سوی دیگر، مهربانی دیگر، دل شکسته ی حرف های من، با دنیایی از سکوت پر صدا و نگاهی پر بهار و هم چنان نگاهم کرد تا من از نگاهش بخوانم، اما نخواندم.
من گریه کردم و او اشکم را دید اما او گریه نکرد تا من ببینم.
کسی نپرسید چرا؟ و مثل همیشه خودم پرسیدم چرا؟! اما ندانستم!
و کسی فریاد زد: آن روز چه روز تاریکی که تو در انتظار لبخند کسی خواهی ماند و با گریه به دیدنش خواهی رفت و آن روز همه اشک تو را خواهند دید و تو اشک او را نمی بینی.
و آن روز چه روز سردی که او همچنان می رود و تو می مانی با التماس نگاهت.
و آن روز چه روز سنگینی که تو دل شکسته ی حرف های او می شوی و کسی از چشمانت نمی خواند. و آن روز که از خودت می پرسی چرا؟! حتما خواهی فهمید که هر چه برای او کردی، او برای تو کرد.
به راستی فریادش پاک است.