مجله اینترنتی سياه و سفيد

* بهناز كمراني

یکی بود یکی نبود، زیر این گنبد کبود، غیر از خدا هیچ کس نبود. گذشت و گذشت و موجود دو پایی رشد کرد و بزرگ شد. اسم خودش را گذاشت موجود ضخیم آن هم از نوع برتر! ضخیم کوچولو که بزرگ شده بود و یک استعداد خدادادی عجیب تو شناخت موجودات دیگه داشت، ناگهان جرقه ای تو ذهنش زد و به این فکر افتاد که اگر من هستم، خوب چه نیازی به اون موجود نرم و لطیف و تیتیش مامانی هست که هر روز و هر لحظه باید تحملش کنم؟ آخه حیف نیست که من به این خوبی و با مرامی و با معرفتی باید این موجود لطیف بی مرام رو نظاره گر باشم؟!
اصلا یه چیزی، این ها اصلا مرام و معرفت هم دارند؟
یه مدتی گذشت و ضخیم خان که اتفاقا تو عصر خودش به ”دم باریک“ هم شهرت یافته بود نام و آوازه اش تا چین و ماچین هم رسیده بود، تو افکار خودش غرق شده بود و کنج عزلت گزیده بود تا بتواند به نتیجه ای برسد و جامعه بشریت از نوع ضخیم هایش را از این ”معضل“ آگاه کند و حتی بعضی هایشان را هم نجات دهد. آخر از شانس ضخیم خان، اوضاع شهر و کشور و جامعه اون زمان اونقدر خوب بود که همه به کیف و عیش و نوش روزگارشان را می گذروندند و هیچ مشکلی نبود. نه دلی وجود داشت که توش آه وافسوس و غم باشد نه روحی که پژمرده و خشکیده باشد. فقط و فقط همین مانده بود حل بشود تا ذهن ها از زنجیر فکر و نگرانی آزاد بشود و به قولی جهان گلستان شود.
باز هم، همون جرقه تو بالاخونه‌ی گرانبها و به وسعت اقیانوس ضخیم‌خان زده شد و از ذوقش مثل ارشمیدس که وقتی جواب مساله اش راپیداکرد ازحمام پرید بیرون و با یک لنگ، دمپایی یه چند دوری دور حیاط زد و از خوشحالی شکر به درگاه خالق بی همتای خودش کرد. پیام شادی بخش به یاران ضخیم خود داد که آقا یافتم، یافتم چاره ی کار را...!
من روزگاری است که به عنایت خداوند و تحمل رنج و مشقت بسیار در این وادی، دستی در نوشتن پیدا کردم و به تازگی دکترای افتخاری ”لطیف شناسی“ هم از طرف سازمان حمایت از مظلوم نمایی ضخیم ها از آن خود نمودم. دوستان بیایید و تجربیات ارزشمند خود را که با تحمل رنج بسیار از جنس لطیف بدست آوردید در اختیار من بگذارید تا به همگان اثبات کنم که ”بله ندارند“ داغ های دلمان را به رشته تحریر در می آوریم و به چاپ می رسانیم در اختیار عموم قرار می دهیم و ثابت می کنیم که چرا، چی، چگونه، چه کسی، آری یاخیر...!!
اما غافل از این که ضخیم خان ما فراموش کردند که مرام ومعرفت ربطی به لطیف بودن ندارد و از خصلتی شروع به نظر سنجی و حرف زدن کردند که دیگر در قوطی هیچ عطاری ای پیدا نمی شود. اما خوب هنوز هم می شود بین این چند میلیارد آدم چه لطیف وچه ضخیم، بامرام هم پیداکرد. فقط یک اراده ی قوی می خواهد.
نوشتن و محکوم کردن ممکن است خیلی راحت باشد، اما درست قضاوت کردن و منصف بودن به این سادگی‌ها نیست وخودش به نوعی بی‌مرامی‌ست.
مهم این است که اول خودت را بشناسی و خوب یا بد بودن کار خودت مقابل دیگران را تشخیص بدهی تا بعد بتوانی درمورد دیگران قضاوت کنی.