مجله اینترنتی سياه و سفيد

به افتخار استاد رحماندوست

دستش به پنجره نمی‌رسید. مادرش رفته بود داداش حسینش را از مدرسه برگرداند. به او گفته بود به گاز و بخاری و برق دست نزند. دست نزده بود. او به مادرش قول داده بود و سر قولش بود. اما او هم کوچک بود. سختش بود که تک‌وتنها در یک خانه‌ی کوچک، مثل قفس بماند. تلوزیون هم مثل همیشه یا مصاحبه پخش می‌کرد یا گفتگوی خبری. "اَه" این را گفت که صدای بوق یک ماشین او را به طرف پنجره کشاند. پنجره‌ی بزرگ و آهنی که رنگش سفید بود و حسابی تمیز. مادرش آن را حسابی برق انداخته بود. شب مهمان داشتند. چند قدمی که به پنجره نزدیک شد باز یک صدای بوق دیگر. برق از چشمانش پرید. بُدُو به سمت پنجره رفت. دستش به پنجره نمی‌رسید. پرید، باز هم پرید. خسته شد. یک بچه به این زودی‌ها خسته نمی‌شود. هیجان دارد این بچه، خسته نمی‌شود که. انگار این خستگی از ناامیدی است و هیچ زهری بدتر از ناامیدی نیست. انگار که آبی روی آتش باشد سرد شد و آمد روی کاناپه، رو به پنجره و کنار کتابخانه‌ی کوچک خانه‌یشان نشست. از این فاصله فقط از پنجره آسمان دودی و نه‌آبی بل خاکستری دیده می‌شد.
صدای جیغ زوق زدگی‌اش با صدای بادبادکی به هوا رفت. باز بدو رفت طرف پنجره. سعی کرد...سعی کرد. باز به نتیجه‌ایی نرسید."آ...آ" باز صدای جیغش و داد بادبادکی قاطی شد. شوری دیگر. با عجله به این‌ور‌ و آن‌ور نگاه می‌کرد.می‌خواست چیزی را پیدا کند که رویش بایستد. نه! نیست. توی آشپزخانه، نه اینجا هم نیست.. اینجا..اینجا..اینجا! نیست..نیست..نیست.."اَه!"..
هم خشم بود و هم تاسف. اشک در ایوان چشمش بی‌تاب بود که قِل بخورد و بپرد که چشمش محلت نداد و به سمت کاناپه چرخید.چشمش برقی زد. عقلش می‌گفت سنگین است، کودکی، نمی‌توانی. نه! اینکار صحیح نیست. از طرفی دلش سنگ تمام گذاشته بود.
بادبادکهای رنگی، خیابان، ماشین‌های رنگ و وارنگ، پرنده‌های روی درخت، بچه‌هایی که بازی می‌کنند و و و.. .
اینها را دلش مرتب توی گوشش با لحنی شیرین و خوش‌مزه بیان می‌کرد و کم‌کم لبان دخترک کشیده شد..کشیده شد و چه برقی که نمی‌زند این چشمان زیبایش.
مثل فنر از جا پریده شده، با داد"با.."ی بادبادکی از جا پرید و به کاناپه حمله کرد. "اَه، چقدر سنگینه..". صدای بادبادکی نمی‌دانم چه نیرویی به او داده بود که هیچ چیز جلو داره او نبود. زور می‌زد و کاناپه سانت به سانت حرکت می‌کرد. "یه خورده بیشتر نمونده.." چیزی نمانده بود. رسید. انگار دنیا را فتح کرده بود. کرده بود!
آرام بالا رفت. انگاری که می‌خواست شیرینی این دیدار را مزّه مزّه کند و آرام زیر دندانهایش فشار دهد تا اعماق روحش خنکایش را حس کند.
"دیدم، دیدم...سلام..سلام بادبادکی.."
بادبادکی سری می‌چرخاند و او را می‌بیند. "سلام جانم؛ بادبادک می‌خوایی؟ بیا پایین دختر‌خانم.."
چشمش به بادبادک‌های رنگ و وارنگ بود که چگونه روی دریای هوا موج سواری می‌کردند. با شنیدن این حرف سرش را آرم و با ترس به سمت در گرداند. باز هم همان برق چشمانش... .

زن که ملالت روزها هنوز تمام جوانیش را به یغما نبرده بود و می شد هنوز جوان به حسابش بیاوری ماتم زده و زرد رنگ چادرش را بیشتر دور خودش پیچید، سردش بود.
زمین را باران خیس کرده بود وگرنه برای تن نحیفش خوب تکیه گاهی بود تا بنشیند، دوستان شوهرش آمده بودند، فامیل هم آمده بودند اما هیچ کدام تسلای زن نبودند.
تسلای زن؛ تمام سهمش از زندگیش بود که حالا یقینا داشتند آنجا غسلش می دادند. شاید هم به کفن ملبسش می کردند.
کاش گریه می کرد، خواهر شوهر بزرگش گفت: کاش گریه می کرد. آن وقت کمی خالی می شد.
اما زن نیازی به خالی شدن نداشت. خالی شده بود، خالی، خالی.

سلام، من اين پشتم.
کجا؟
پشته سرتم. من که نميتونم بچرخم، مگه نميبينی پام اينجا گير کرده؟
اه ببخشيد اصلا متوجه نشدم. حالا خوبه؟ ميتونی منو ببينی؟ اصلاً تو که چشم نداری! پس چجوری منو ميبينی؟
اولاً من چشم دارم نميبينيشون اينجا هستن، جلوی سرم، دوماً تو ديگه چه جونوری هستی؟
من کلاغم ، تا حالا نديدی؟
راستش از دور ديدم ، آخه شما بايد از من بترسين، واسه همين هميشه فرار ميکنن، ولی تو، از من نميترسی؟
نه، چرا بايد بترسم؟ تو چرا تنهايی؟ اونم اين وقت شب؟
من ؟ من هميشه تنهام... راستی اينجا رو نگاه ، تو اين گودال پايين پام، يه جونوره عجيب از صبح تاحالا اين تو وايستاده داره منو نگاه ميکنه، فک کنم خطرناک باشه، آخه يه جوری هستش، اصلاً چشم نداره، گوش هم نداره. نه پر داره نه شاخو برگ، پوستش مثله گونی ميمونه، توشم پر از کاهه، با اون کلاهه گندش، ترسناکه نه؟
{خنده }، آخه عزيز من اين که تو اين گودال ميبينی تصويره خودته تو آب منعکس شده،
جداً؟ يعنی من اينقد زشتم؟ ولی من که ميتونم بشنوم ، حرف هم ميتونم بزنم ، تازه ميتونم ببينم...
نگفتی چرا تنهايی؟
{بعد از کمی مکث} ، ها؟ چرا تنهام؟ خوب مگه نميبينی من که نميتونم حرکت کنم اينجا گير کردم، تازه اينقدر زشت و ترسناک هستم که کسی جرأت نميکنه بهم نزديک بشه.
آخه...مگه تو خانواده نداری؟
خانواده؟ نه، چی هست؟
يعنی پدر و مادر يا خواهر و برادر ، اصلاً تو ازکجا اومدی؟
من نميدونم، از وقتی يادم مياد اينجا بودم.
يعنی تاحالا هيچ جا نرفتی؟ منظورم قبل از اين که اينجا گير بيفتی؟
نه...چرا...يادم اومد. يه بار يادمه حرکت کردم، ولی رو شونه يه آدم بودم. فقط ديدم زمين داره راه ميره، همين.
ميدونی تو موجود جالبی هستی... ببينم حالا چی کار ميکردی؟
هيچی ، مثل هميشه ، داشتم فکر ميکردم،بگو ببينم تو از کجا اومدی؟
من ، از يه جای دور، پشته اون درخت، پشته اون کوه ها،
چرا دروغ ميگی؟ اونجا که چيزی نيست ، اونجا سرزمينه نبودی هستش، اونجا اون آتيش بزرگ هرشب مخفی ميشه و هر صبح از اونجا مياد بيرون ، هر چی اونجا باشه رو از بيين ميبره...
{خنده} ، نه بهت دروغ نگفتم، اونجا واقعاً يه زمين ديگه هستش ، تقريباً مثل اينجا ، من همه جاها رو گشتم ، ولی اين آتيش بزرگ رو نديدم.
چطور نديدی؟ به اون بزرگی تو آسمون.
اها، نکنه خورشيد رو ميگی؟ ببين تو واقعاً موجود جالبی هستی.
خورشيد...؟ تو واقعاً همه جا رفتی؟
همه جا که نه ، ولی خوب من خيلی جاها سفر کردم.
واسم تعريف کن، بايد جالب باشه، من هيچ وقت ! هيچ جا نرفتم.
باشه حتماً واست همه چيز رو تعريف ميکنم، ولی الان ديره، من بايد استراحت کنم، فردا بر ميگردم.
باشه، من منتظرت، ميمونم. تا فردا....

زن يك سال و نيم بعد از مرگ همسرش با "مرد" آشنا شد، و سه ماه بود كه به عقد موقت او درآمده بود.
امروز صبح ساعت 10/30، اول بازارچه تجريش با او قرار داشت. ديشب تا صبح از دندان‌درد نخوابيده بود و ساعت ها جملات را در مغزش پيچيده بود كه به مرد بگويد "كمي پول مي خواهد ... براي درست كردن دندانش".
مرد را از دور ديد كه مي آيد. با لباس هاي شيك و قبراق.
-سلام عزيزم، بايد زود برگردم، منو ببخش... ديشب تولد زنم بود، با هم آشتي كرديم. فكر مي كنم تا مدتي نبينمت چون قراره با هم به يه سفر طولاني بريم. به خاطر همه چيز ازت ممنوم.

از كتاب هستي، نيستي؛ نشر شهر خورشيد